- Założycielem firmy był Hugo Ernst Biernacki z Osieka k/Lipna (1829r. -16 VI 1884r.), który po prawdopodobnej praktyce u organmistrza elbląskiego Terletzkiego uzyskał tam dyplom mistrza i po powrocie do Osieka założył warsztat organmistrzowski ok 1859r. (wg tradycji rodzinnej1848r. tj w wieku 18lat, co jest mało prawdopodobne - również Dominik B. w ogłoszeniu reklamowym z 1897r. powołuje się na 38 letnią działalność firmy, co sugeruje lata 1859-1860).  Stracił życie w wyniku wypadku przy odbiorze organów, pozostawiając zakład jednemu z dwóch synów - 14 letniemu Dominikowi I (1870-1928).

     - Wobec dużej ilości zamówień Dominik mimo młodego wieku zbudował fabrykę w Dobrzyniu nad Wisłą, wyposażając ją w maszyny sprowadzone z Niemiec. Około 1900 r. zatrudniał w niej do 80 osób. Była to więc właściwie pierwsza fabryka organów w Polsce prowadzona na sposób przemysłowy. Jej produkcja nastawiona była na Królestwo, Litwę, i Rosję. Dominik uzyskał też tytuł "Dostawcy dworu carskiego".

     - Ok 1902r. kupił od Wacława Przybyłowicza zakład w Płocku i przez ok. 2 lata tam prowadził firmę. Jednak brak perspektyw i możliwości rozbudowy zakładu skłoniły go do powrotu do Dobrzynia.

     - W 1908r. drugi syn Hugona, Wacław I, po odbyciu praktyki u Śliwińskiego we Lwowie objął zorganizowaną w 1905r. przez Dominika filię fabryki w Wilnie. Spowodowane to było zwiększoną ilością zamówień na organy, pochodzących głownie z terenów wschodnich.

     - W 1912r. firma została podzielona pomiędzy Dominika i Wacława Biernackiego. 

     - W 1914r. Dominik Biernacki przeniósł swoją fabrykę z Dobrzynia n/Wisłą do Włocławka.

     - W 1919r. Wacław Biernacki z powodu zbliżających się działań wojennych wybudował nową fabrykę w Warszawie, a w drugiej połowie lat 30-tych wykupił zagrożoną bankructwem firmę organową A. Homana i Jezierskiego.

     - Po zakończeniu działań wojennych działalność filli w Wilnie została reaktywowana, a jej kierownictwo powierzono siostrzeńcowi Wacława I - Romanowi Truszczyńskiemu.

     - W 1928r. po śmierci Dominika I, zakład w Włocławku obejmują jego synowie: Wacław II (ur.1901r.-zm.1954r.) i Dominik II (ur.1906r.-zm.1970r.), którzy początkowo współpracowali z Fabryką w Warszawie.

     - W 1930r. bracia zrezygnowali z dalszej współpracy z Wacławem I, jednakże recesja gospodarcza powoduje upadek ich działalności.

     - W 1934r. zięć Dominika Biernackiego - Stefan Truszczyński, praktycznie od 1929r.  zarządzający firmą w Włocławku odkupił ją od Biernackich i pod swoim nazwiskiem budował tam organy do śmierci w 1966r. 

     - Firma zbudowała szereg organów w kraju i za granicą, stosując różne systemy mechanizmów. Do największych należą organy w kościele Św. Elżbiety we Lwowie (70gł.), NMP w Toruniu (50gł.), Nowym Bytomiu, Łodzi, a także w Carskim Siole (obecnie Puszkin) Jej prace otrzymały liczne odznaczenia i nagrody, m.in. srebrne medale w Częstochowie (1909r.) i Kaliszu, Państwowy Dyplom Honorowy i Wielki Medal Złoty na powszechnej wystawie krajowej w Poznaniu (1929),  Wielki Medal Złoty na powszechnej wystawie muzycznej w Warszawie (1932r.)

     - Od 1934r. po upadku firmy "D. Biernacki Sukc." w Włocławku, Wacław II rozpoczął współpracę z Wacławem I obejmując kierownictwo filii w Wilnie, aż do czasu likwidacji zakładu w wrześniu 1939r.

     - II wojna Światowa a zwłaszcza Powstanie Warszawskie spowodowały kompletne zniszczenie zakładu w Warszawie. Po zakończeniu działań wojennych jego działalność usiłował reaktywować Wacław I,  jednak z powodu złego stanu zdrowia kierownictwo powierzył Józefowi Pacewiczowi.

     - W tym czasie jego bratanek Wacław II otwarł w Krakowie własny zakład namawiając stryja do współpracy, polegającej na zaangażowaniu jego personelu oraz sprzętu.

     - W 1950r. ze względów formalnoprawnych Wacław I inicjuje w Krakowie działalność drugiego zakładu organmistrzowskiego, który w praktyce ściśle współpracował z zakładem Wacława II.

     - Od 1954r. po śmierci Wacława I, zakładem kierowała jego córka Wanda, przy współpracy Wacława II

     - W 1956r. w wyniku ustaleń rodzinnych założono w Krakowie specjalistyczny zakład zajmujący się budową kontuarów, którego wyłączną właścicielką została Wanda Biernacka, natomiast Wacław II kontynuował wcześniejszą działalność.

     - W 1959r. długotrwała choroba oraz restrykcje fiskalne powodujące niewypłacalność zmusiły Wacława II do wycofania się z działalności zawodowej.

     - W 1960r. Dominik II, młodszy brat Wacława II w Warszawie reaktywuje działalność firmy "Biernacki", opierając się na byłych pracownikach swego brata Wacława II oraz stryja Wacława I.

     - W 1970r. po śmierci Dominika II kierownictwo firmy obejmuje najmłodsza siostra Dominika II - Aleksandra Biernacka-Grandys.

     - Na początku lat 90-tych zakład zostaje zamknięty

     - Końcem lat 90-tych kończy działalność zakład w Krakowie

Miejsca i lata działalności rodziny Biernackich: